Heilige Koeien

Het artikel in de Groene over Unilever leek mij een bevestiging dat we in Nederland moeten uitkijken dat we bedrijven die sterk zijn in verduurzaming als heilige koeien gaan beschouwen. Want daar lijkt het op. Ik vind Tony Chocolonely een ander voorbeeld. Beide bedrijven, Unilever en Tony, zijn op een soort schavot gehesen en van daaruit communiceren ze hun duurzame ideeën. Ik denk dat die bedrijven daar niet op zitten te wachten. Of in ieder geval, dat die bedrijven daar niet op zouden moeten wachten. Wat ik zie gebeuren is dat ons kritisch vermogen aan het verdwijnen is zodra het over deze bedrijven gaat. We zijn er trots op, terecht, maar zijn deze bedrijven er nou echt bij gebaat als ze min of meer zonder kritiek door het leven kunnen gaan. Ik snap uit het artikel over Unilever dat ze er bij gebaat zijn als de duurzaamheids vloer omhoog wordt gebracht, zodat ze zelf weer een stap verder kunnen gaan zonder dat dat marktaandeel kost. Maar misschien moet er toch wel minder worden gecommuniceerd door Unilever en Tony, of anders zouden we ze toch ook gewoon kritischer moeten benaderen. Beide bedrijven proberen steeds meer te verkopen, dat is het gangbare business model. We weten ook met z’n allen dat meer wel enigszins opgelost kan worden met hogere productiviteit en kwaliteit, maar er zit een grens aan onze wereld. Dat paradigma is nog niet aangepakt. Tony doet z’n best om de duurzaamste chocolade te produceren, maar is daarmee nog niet duurzaam. De gemiddelde cacao boer verdient nog veel te weinig om een redelijk bestaan te kunnen hebben. Dan maakt het niet uit of er nou Tony op die reep staat of niet. Nee, mij lijkt dat we best mogen applaudisseren voor de inspanningen van Unilever en Tony, maar dat we tegelijkertijd kritisch moeten blijven en ons realiseren dat verduurzamen nog niet duurzaam betekent.  Met een heilig verklaring helpen we de bedrijven niet, en ook niet de wereld.

This entry was posted in Sustainability. Bookmark the permalink.

Comments are closed.